Lieve Blancquaert

“Mijn ervaringen en mijn verwondering wil ik met de lezer delen in woord en beeld.”

Eerdere publicaties:

  • Vrouw, i.s.m. Betty Mellaerts, Uitgeverij Lannoo, 2003
  • Insjallah, mevrouw, i.s.m. Annemie Struyf, Globe, 2004
  • A la limite, i.s.m. Annemie Struyf, Roularta, 2006
  • Mijn status is positief, i.s.m. Annemie Struyf, Globe, 2006
  • Straftijd, Hulpgevangenis Leuven, 2006
  • Uit één vinger valt men niet i.s.m Erwin Mortier, Uitgeverij De bezige Bij, 2006
  • Twee borsten, i.s.m. Dr. Moustapha Hamdi en Anna Luyten, Roularta Books, 2007
  • Voorbij de grens, Uitgeverij Lannoo, 2008
  • Mannenliefde, i.s.m. Jolien Janzig, Uitgeverij Lannoo, 2009
  • Mijn zachtste huid – over leven met brandwonden, Uitgeverij Lannoo, 2009
  • Lesties nieuwe schoenen. 5 fairtradeportretten, Oxfam Fairtrade, 2009
  • Zij en Ik , i.s.m Annemie Struyf, Uitgeverij Lannoo, 2010
  • Niemand weet dat ik een mens ben i.s.m Erwin Mortier, Uitgeverij De Bezige Bij, 2010
  • Lieve Blancquaert, fotograaf, Uitgeverij Lannoo, 2011
  • In Godsnaam i.s.m Annemie Struyf, Uitgeverij Lannoo ,2012

Lieve Blancquaert

Lieve Blancquaert (°1963) is een Belgische fotografe, journaliste en televisiemaakster. Al van kindsbeen af was fotografie haar passie. Ze volgde de richting Kunst (film en fotografie) aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent.

Na haar studies ging Lieve Blancquaert aan de slag als freelancefotograaf voor diverse kranten en tijdschriften. Dichter Erwin Mortier maakte een dichtbundel bij haar beelden Uit één vinger valt men niet. Heel wat mensen leerden haar werk ook kennen via de Oxfam-reclamecampagne (2005, 2006, 2008, 2009) waarin ze bekende Belgen in speciale of ongewone omstandigheden fotografeerde en het publiek aanspoorde om zich meer in te zetten voor Fair Trade.

Voor televisie werkte ze mee aan programma’s als De laatste show, Zomer 2005 en Zomer 2006, en de documentairereeks op Canvas Film van mijn leven. In het programma Voorbij de grens vergezelde ze tien mensen met een handicap die gedurende 18 dagen door Nicaragua trokken. Samen met Joeri Vlekken maakte ze de documentaires Zondag gaat het gebeuren en Kraambed Congo.

Het grote publiek kon haar foto’s al bewonderen in enkele tentoonstellingen. In 2003 begon in de Gentse Sint-Pietersabdij de tentoonstelling rond de foto’s uit het boek Vrouw, die daarna nog drie jaar rondreisde in België en Nederland. Haar foto’s uit Insjallah, mevrouw kon je bekijken in het Fotomuseum van Antwerpen (2004). Daarnaast maakte ze voor Plan International nog de internationale tentoonstelling 1 op 3 bestaat niet. In 2009 was ze opnieuw te gast in de Kunsthal van de Sint-Pietersabdij in Gent met de foto’s uit Mijn zachtste huid – over leven met brandwonden, ook een rondreizende tentoonstelling. Haar laatste expositie Lieve Blancquaert, fotograaf (2011) lokte meer dan 50.000 bezoekers en bracht een overzicht van haar werk tijdens de voorbije 25 jaar.

Het werk van Lieve Blancquaert heeft niet alleen een esthetische waarde, maar is ook van maatschappelijk belang. Zij weet je te raken, zet je aan het nadenken, maakt je bewust en inspireert. Zelf formuleert ze het zo: ”Mijn strijd is na 25 jaar nog steeds dezelfde: de afstand tussen mijn camera en mijn brein zo klein mogelijk maken. Het doel dat je perfect in gedachten hebt, zo precies en getrouw mogelijk op papier zetten.”